HAQQƏ (HAQQ OLAN QİYAMƏT) SURƏSİ
Məkkədə nazil olmuş, əlli iki ayədir.
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ
اَلْحَآقَّةُ ۙ(1)
(1) «Haqqə» adlanan həmin saat və o baş verəcək hadisə və baş verəcəyi şübhəsiz, olan işlər və hallar,
مَا الْحَآقَّةُ ۚ(2)
(2) O «Haqqə»nin həqiqəti nədir? (Nə qədər də böyük, dəhşətli və uzun bir hadisədir!)
وَمَاۤ اَدْرٰٮكَ مَا الْحَآقَّةُ ؕ(3)
(3) Və «haqqə»nin nə olduğunu nə bilirsən?! (Onun həqiqətinə vara bilməzsən. O, əzici bir hadisədir).
كَذَّبَتْ ثَمُوْدُ وَعَادٌۢ بِالْقَارِعَةِ(4)
(4) Səmud (Salehin qövmü) və Ad (Hudun qövmü) o əzici hadisəni təkzib etdilər.
فَاَمَّا ثَمُوْدُ فَاُهْلِكُوْا بِالطَّاغِيَةِ(5)
(5) Səmud qövmü tüğyankarlıqlarına görə hədsiz dərəcədə bir əzabla məhv oldular.
وَاَمَّا عَادٌ فَاُهْلِكُوْا بِرِيْحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۙ(6)
(6) Amma Ad qövmü şiddətlə əsən, soyuq, uğultulu və gurultulu bir küləklə məhv oldular.
سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَّثَمٰنِيَةَ اَيَّامٍۙ حُسُوْمًا ۙ فَتَرَى الْقَوْمَ فِيْهَا صَرْعٰىۙ كَاَنَّهُمْ اَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍ ۚ(7)
(7) (Elə bir külək ki, Allah) onu nəhs olan yeddi gecə və səkkiz gün ərzində ardı-arası kəsilmədən onlar(ın üstünə) əsdirdi və (əgər orada olsaydın) o qövmü hamılıqla yerə sərilmiş görərdin, elə bil ki, içi boş və yerindən qoparılmış xurma kötükləri idilər.
فَهَلْ تَرٰى لَهُمْ مِّنْۢ بَاقِيَةٍ(8)
(8) İndi sən onlardan heç qalanını görürsənmi?!
وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَنْ قَبْلَهٗ وَالْمُؤْتَفِكٰتُ بِالْخَاطِئَةِۚ(9)
(9) Firon da, ondan öncəkilər (kafirlər) də, alt-üst olmuş şəhərlər(in əhalisi – Lut qövmü) günah etdilər və yollarını azdılar (dini əqidə və şəriət məsələlərində səhv yolla getdilər).
فَعَصَوْا رَسُوْلَ رَبِّهِمْ فَاَخَذَهُمْ اَخْذَةً رَّابِيَةً(10)
(10) Onlar öz Rəbbinin peyğəmbərinə asi oldular, Allah da onları şiddətli bir cəza ilə yaxaladı.
اِنَّا لَمَّا طَغَا الْمَآءُ حَمَلْنٰكُمْ فِى الْجَارِيَةِ ۙ(11)
(11) Həqiqətən, Biz (Nuhun duası ilə göydən gələn və yerdən qaynayan) su aşıb-daşan zaman sizi(n əcdadınızı) gəmiyə mindirdik.
لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَّتَعِيَهَاۤ اُذُنٌ وَّاعِيَةٌ(12)
(12) Ona görə ki, bunu (bu hadisəni) sizin üçün bir ibrət edək və eşidən, yadda saxlayan qulaq bunu eşidib yadda saxlasın.
فَاِذَا نُفِخَ فِى الصُّوْرِ نَفْخَةٌ وَّاحِدَةٌ ۙ(13)
(13) Elə ki, sura bir dəfə üfürülər (surun birinci dəfə üfürülməsi varlıq aləminin nizamının pozulması üçün bir müqəddimədir),
وَحُمِلَتِ الْاَرْضُ وَ الْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَّاحِدَةً ۙ(14)
(14) Və yer (öz oxundan) və dağlar (birləşdikləri məkandan) qaldırılar (və uzaqlaşdırılar). Hər ikisi bir zərbə ilə bir-birinə çırpılar.
فَيَوْمَئِذٍ وَّقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ۙ(15)
(15) Beləliklə, (məhz) o gün Qiyamət qopar.
وَانْشَقَّتِ السَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍ وَّاهِيَةٌ ۙ(16)
(16) Və göy yarılar və o gün (onun nizamı) süst düşüb darma-dağın olar.
وَّالْمَلَكُ عَلٰٓى اَرْجَآئِهَا ؕ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمٰنِيَةٌ ؕ(17)
(17) Mələklər göyün ətrafında (nəzarətçi) olarlar. Sənin Rəbbinin ərşini o gün səkkiz nəfər (ya səkkiz dəstə) öz başları üstündə (yaxud səmadakıların başları üstündə) tutarlar.
يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُوْنَ لَا تَخْفٰى مِنْكُمْ خَافِيَةٌ(18)
(18) O gün siz (haqq-hesab üçün Allahın hüzuruna) gətiriləcəksiniz, sizin heç bir gizlin işiniz gizlin qalmayacaqdır.
فَاَمَّا مَنْ اُوْتِىَ كِتٰبَهٗ بِيَمِيْنِهٖۙ فَيَقُوْلُ هَآؤُمُ اقْرَءُوْا كِتٰبِيَهْۚ(19)
(19) Əməl dəftəri sağ əlinə verilən şəxs, (sevinclə) deyər: «Alın (ey insanlar) mənim kitabımı (əməl dəftərimi) oxuyun».
اِنِّىْ ظَنَنْتُ اَنِّىْ مُلٰقٍ حِسَابِيَهْۚ(20)
(20) «Həqiqətən, mən (dünyada) ikən Qiyamət günü öz hesabıma (əməllərimin hesabına) yetişəcəyimə yəqinliklə inanmışdım».
فَهُوَ فِىْ عِيْشَةٍ رَّاضِيَةٍۙ(21)
(21) Beləliklə, (bundan sonra) o xoş güzəran içindədir və sahibi də ondan razıdır.
فِىْ جَنَّةٍ عَالِيَةٍۙ(22)
(22) Uca və ali məqamlı bir Cənnətdə (elə bir Cənnətdə ki,)
قُطُوْفُهَا دَانِيَةٌ(23)
(23) Meyvələri yaxındır (belə ki, budaqlar dərən şəxsin iradəsinə tabedir).
كُلُوْا وَاشْرَبُوْا هَنِيْٓئًا ۢ بِمَاۤ اَسْلَفْتُمْ فِى الْاَيَّامِ الْخَالِيَةِ(24)
(24) Yeyin və için, keçmiş günlərdə gördüyünüz (yaxşı işlərin) mükafatı olaraq sizə nuş olsun. (Bunlar hamısı o əməllərin əvəzidir, ya o əqidə və əməllərin təcəssümüdür).
وَاَمَّا مَنْ اُوْتِىَ كِتٰبَهٗ بِشِمَالِهٖ ۙ فَيَقُوْلُ يٰلَيْتَنِىْ لَمْ اُوْتَ كِتٰبِيَهْۚ(25)
(25) Amma (əməl) dəftəri sol əlinə verilən şəxs deyər: «Kaş (əməl) dəftərim mənə verilməyəydi!»
وَلَمْ اَدْرِ مَا حِسَابِيَهْۚ(26)
(26) «Və hesabımın nə olduğunu bilməyəydim».
يٰلَيْتَهَا كَانَتِ الْقَاضِيَةَ ۚ(27)
(27) «Kaş mənim o dünya həyatım(ın yerinə) qəti bir ölüm olaydı (və ya dünya ölümü məni birdəfəlik məhv edəydi)».
مَاۤ اَغْنٰى عَنِّىْ مَالِيَهْۚ(28)
(28) «Mənim (dünyadakı) mal-dövlətim (heç bir əzabı) məndən dəf etmədi».
هَلَكَ عَنِّىْ سُلْطٰنِيَهْۚ(29)
(29) «Qüdrətim və səltənətim (və iddialarımın dəlil-sübutu da) əlimdən çıxdı».
خُذُوْهُ فَغُلُّوْهُ ۙ(30)
(30) (Əmr yetişər:) «Onu tutun və qandallayın».
ثُمَّ الْجَحِيْمَ صَلُّوْهُ ۙ(31)
(31) «Sonra da onu şölələnmiş oda atıb yandırın!».
ثُمَّ فِىْ سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُوْنَ ذِرَاعًا فَاسْلُكُوْهُ ؕ(32)
(32) «Sonra isə uzunluğu yetmiş arşın olan zəncirlə bağlayın».
اِنَّهٗ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ الْعَظِيْمِۙ(33)
(33) «Çünki o, böyük olan Allaha (dünyada) inanmırdı».
وَلَا يَحُضُّ عَلٰى طَعَامِ الْمِسْكِيْنِؕ(34)
(34) «Və heç vaxt (özünü və başqalarını) fəqirə və ehtiyacı olana yemək verməyə rəğbətləndirmirdi».
فَلَيْسَ لَهُ الْيَوْمَ هٰهُنَا حَمِيْمٌۙ(35)
(35) Bu gün onun burada bir yaxını və mehriban bir dostu yoxdur.
وَّلَا طَعَامٌ اِلَّا مِنْ غِسْلِيْنٍۙ(36)
(36) (Cəhənnəmdəkilərin bədənindən axan) Od əhlinin irinindən, çirk və qanından başqa bir yeməyi də yoxdur.
لَّا يَاْكُلُهٗۤ اِلَّا الْخٰطِئُوْنَ(37)
(37) O (yeməyi) yalnız (yollarını) azmış günahkarlar yeyərlər.
فَلَاۤ اُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُوْنَۙ(38)
(38) Belə isə xeyr; and olsun (gözlə) gördüklərinizə,
وَمَا لَا تُبْصِرُوْنَۙ(39)
(39) Və görmədiklərinizə (qeybi mövcudlara) ki,
اِنَّهٗ لَقَوْلُ رَسُوْلٍ كَرِيْمٍۚ ۙ(40)
(40) Bu (Quran) şübhəsiz, möhtərəm bir elçinin (Cəbrailin və Peyğəmbərin) sözüdür.
وَّمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍؕ قَلِيْلًا مَّا تُؤْمِنُوْنَۙ(41)
(41) Bu, bir şairin sözü deyildir! (Lakin) Siz çox az iman gətirirsiniz!
وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍؕ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَؕ(42)
(42) Və nə də (ki, cinlərdən söz öyrənən) bir kahinin sözüdür! (Amma) çox az öyüd-nəsihət alırsınız.
تَنْزِيْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ(43)
(43) (Bu kitab) aləmlərin Rəbbi tərəfindən nazil edilmişdir.
وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ الْاَقَاوِيْلِۙ(44)
(44) Və əgər o, bəzi sözləri nahaqdan Bizə isnad etsəydi,
لَاَخَذْنَا مِنْهُ بِالْيَمِيْنِۙ(45)
(45) Şübhəsiz, onu bütün qüdrətimizlə yaxalayardıq və yaxud sağ əlini tutub əzaba çəkərdik.
ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِيْنَ ۖ(46)
(46) Sonra da şübhəsiz, onun ürəyinin şah damarını qoparardıq.
فَمَا مِنْكُمْ مِّنْ اَحَدٍ عَنْهُ حَاجِزِيْنَ(47)
(47) Belə olan surətdə, sizdən heç biriniz on(un əzabın)ın qarşısını ala bilməzdiniz.
وَاِنَّهٗ لَتَذْكِرَةٌ لِّلْمُتَّقِيْنَ(48)
(48) Və həqiqətən, bu (Quran) təqvalılar üçün bir öyüd-nəsihətdir.
وَاِنَّا لَنَعْلَمُ اَنَّ مِنْكُمْ مُّكَذِّبِيْنَ(49)
(49) Biz sizin aranızda təkzib edənlərin olduğunu əlbəttə bilirik.
وَاِنَّهٗ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ(50)
(50) Bu (Quran) mütləq (cəza günündə) kafirlər üçün bir həsrətdir.
وَاِنَّهٗ لَحَقُّ الْيَقِيْنِ(51)
(51) Və həqiqətən, bu (Quran) yəqin (gerçək) bir haqdır və həqiqətdir.
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيْمِ(52)
(52) Belə isə, öz əzəmətli Rəbbinin adını zikr et (və onu hər bir eyib və nöqsandan pak (və uzaq) bil).
